|
Spektakl przeznaczony dla młodzieży i publiczności dorosłej.
Realizacja Ogólnopolskiego Teatru William- Es odbiega swym stylem od
tradycyjnego wyobrażenia drugiej części „Dziadów” tak czytelników,
jak i widzów, czyli osób, dla których ten spektakl nie będzie pierwszym,
który zmaterializuje dzieło Adama Mickiewicza na scenie teatralnej.
Nie znaczy to, że jest to przedstawienie rewolucyjne, zrobione
wbrew pierwotnym założeniom tekstu, czy umieszczone w odmiennej
niż opisywana tam rzeczywistości. Wręcz przeciwnie. Kostiumy
i scenografia, zaprojektowane przez Andrzeja Prokopa, zbliżają
nas do czasów Adama Mickiewicza, Podobnie sposób interpretacji
tekstu. Powodami, dla których produkcja ta jest nieco odmienna
są dwa podstawowe kierunki: założenia Romantyzmu (okresu literackiego,
w którym powstawało dzieło) i „rocznicowy” czas powstawania widowiska
i jego premiery.
Istnieje teoria, że o ile twórców minionych epok zadowalało tworzenie
dzieł o wysokiej wartości artystycznej, ale utrzymanych w ramach
danej dziedziny ( muzyka, malarstwo, poezja ...)to dla Romantyków
dziełem idealnym byłoby to, które zawierałoby w sobie wszystkie
dziedziny sztuki: tekst poetycki, rozbudowana muzyka, balet, złożona
pod względem technicznym i artystycznym scenografia.
„Dziady” Teatru William- Es są namiastką spełnionego marzenia
twórców romantycznych. Muzyka Marka Banaszczyka, która nie tylko
jest tu dodatkiem do sytuacji, ale nie raz je buduje, śpiew, taniec
( także oparty na niektórych figurach baletu), również plastyka,
rozumiana tu nie tylko jako efekt zawarty w statycznych elementach
scenografii, ale plastyka jako szereg żywych obrazów tworzonych przez
aktorów w kolejnych częściach przedstawienia.
Niewątpliwie zaskoczeniem dla niektórych, może być fakt
umieszczenia w drugiej części „Dziadów” nie istniejącej tam
pierwotnie postaci Poety. Tym bardziej, że jego tekst pochodzi
z innej części dzieła, a mianowicie jest to Wielka Improwizacja
( cz. III ). Po co w kaplicy, gdzie odprawiane są gusła zwane
dziadami, Poeta? Między innymi po to, aby młodzieży, do której
przede wszystkim kierowany jest spektakl, wyjaśnić kim są trzy
postaci sztuki: Upiór, Pasterka i Zosia ( Dziewczyna z wiankiem).
Nie wszyscy młodzi ludzie zauważają bowiem, że Upiór to sam
Mickiewicz, a Pasterka i Zosia to nie kto inny, ale Maryla
Wereszczakówna, Może dziwić, dlaczego akurat dwie postaci
odzwierciedlają jedną osobę, jednak po nieco wnikliwszej
analizie tekstu i spojrzeniu na rzecz od strony”
ludzko-psychologicznej” łatwo można się zorientować,
że Mickiewicz podzielił tu swoją miłość na tę, którą
kochał (Pasterka) i tę, do której miał żal (Zosia).
Poza pomocą w wyjaśnieniu tego aspektu sztuki,
Poeta pełni tu rolę organizatora całości widowiska,
osoby niejako tworzącej swe dzieło na „gorąco”,
z jednej strony obserwującej pewne zjawiska,
a z drugiej umieszczającej je w swym dziele.
Rozmowa przy tym z Bogiem o chęci posiadania
władzy nad duszami zbliża Poetę do postaci
Guślarza jako osoby, mogącej znaleźć remedium
na przeszkody w dotarciu do nieba (wolności)
zbłąkanych dusz ( Narodu ).Pojawienie się
więc Poety jako postaci ma zatem pomóc
w zrozumieniu treści drugiej części „Dziadów”,
a, że premiera sztuki przypada w okolicach 150-tej
rocznicy śmierci Adama Mickiewicza, twórcy tej
realizacji postanowili niejako zaprosić na dziady i jego ducha.
OTW-Es
Adam Mickiewicz
„Dziady” cz. II
reżyseria- Robert Delegiewicz
scenografia- Andrzej Prokop
muzyka- Marek Banaszczyk
organizacja produkcji- Danuta Gołdon
OBSADA:
Danuta Gołdon, Magdalena Engelmajer,
Małgorzata Ratajczak, Robert Delegiewicz,
Bartosz Suchodolski, Łukasz Zborowski, Monika Tront-Warkoczyńska.
|